„— A więc przyjrzymy się temu panu de Charny!
Wypada skądinąd przyznać, że Pitou w swym nowym odzieniu był jak dwie krople wody podobny raczej do pastuszka z obrazu Watteau aniżeli do pasterza, jakim go opisuje Wer
giliusz.
Nic więc dziwnego, że gdy przestąpił próg kuchni, spotkało go owacyjne przyjęcie. %
— Spójrz, mamo — zawołała Katarzyna — jak wspaniale wygląda nasz Pitou!
— Prawdę powiedziawszy zmienił się nie do poznania — stwierdziła pani Billot.
Na nieszczęście młoda panna przeszła po chwili od oceny ogólnego wyglądu, który zrobił na niej tak wielkie wrażenie, do przyjrzenia się szczegółom, znacznie mniej efektownym.
— To dziwne! — zawołała. — Jakie pan ma ogromne ręce!
— O, tak — odrzekł Pitou — ręce mam dość spore...
— I tak wielkie kolana...
— To świadczy o tym, że powinienem jeszcze urosnąć.
— Mnie się wydaje, że jest pan wystarczająco wysoki.
— To nie ma znaczenia. Urosnę jeszcze — mam dopiero niecałe osiemnaście lat.
— Ale łydek to pan wcale nie ma...
— To prawda... ani śladu... ale jeszcze mi ich przybędzie.
— Miejmy nadzieję — dodała Katarzyna. — Zresztą to wszystko jedno — doskonale się pan prezentuje!
Pitou złożył ukłon.
—.No, no! — powiedział z kolei stary Billot wchodząc do kuchni i oglądając na wszystkie strony Pitou. — Ależ świetnie wyglądasz, mój chłopcze! Chciałbym, żeby cię zobaczyła twoja ciotka Angelika...“(12)