„— Gdyby pani wybrała z zamkniętymi oczami, nie mogłaby pani wybrać gorzej — odparł Vincent.
Kobieta wstała ciężko, zgarniając tren aksamitnej sukni. Vincent dojrzał, jak krew pulsując podchodzi coraz wyżej na jej szyi aż do koronkowego kołnierzyka.
— Co Co takiego... Jest pan... jest pan... ordynarnym gburem!
Wypadła ze sklepu jak burza, piórko chwiało się na jej aksamitnym kapeluszu. Mr Obach był wściekły.
— Mój drogi Vincencie — zawołał — co się z panem dzieje Sfuszerował pan najlepszą sprzedaż tego tygodnia i w dodatku obraził pan tę kobietę.
— Mr Obach, czy zechce mi pan odpowiedzieć na jedno pytanie
— Słucham. Ale to raczej ja miałbym prawo zadać panu parę pytań.
Vincent odsunął na bok reprodukcje wybrane przez kobietę i obu rękami oparł się o stół.
— Proszę, niech mi pan powie, jak może człowiek usprawiedliwić sam przed sobą fakt, że swoje jedyne i niepowracalne życie spędza na sprzedawaniu głupcom złych obrazów
Obach nie próbował nawet odpowiadać.
— Jeśli tak ma być dalej — rzekł tylko — napiszę do pańskiego stryja i poproszę go o przeniesienie pana do innej filii. Nie mogę pozwolić na to, aby.pan rujnował mój interes.
Vincent ruchem ręki odpędził od siebie niemiły zapach, jaki wydobywał się z ust Obacha.“(8)