„—Czemu milczysz Może to tajemnica^
— Nie dla mego brata — odparł powoli Indianin. — Wiem, że mnie nie zdradzisz. Posłuchaj jestem tu w zimie, wśród lasów Wielkiego Rogu, ale gdy słońce przygrzeje, wędruję na Złe Ziemie, jak wy je nazywacie, i jeszcze dalej, tam gdzie stoją tipi bladych twarzy tam gdzie Milahanska siedzą w swych fortach wzniesionych na naszą zgubę.
— Po co — wyrwało się Karolowi.
— Wiesz przecie o wieczystym pokoju zawartym w Laramie między przedstawicielami Wielkiego Białego Ojca a wodzami Dakotów, Cheyennów i Arapahów.
— Wiem.
— Nie minęło kilka wiosen, a blade twarze wdarły się w głąb Czarnych Gór, które są odwieczną ziemią Dakotów. Czy możemy wierzyć tamtym bladym twarzom Patrzymy, co robią, i jeśli spróbują iść dalej, tam gdzie dzienna gwiazda zapada w ziemię, wykopiemy topór wojenny, bo nasza cierpliwość dobiega kresu. Howgh!
— Więc jesteś zwiadowcą
— Gdyby nie mój biały brat, przebywałbym tu w samotności, czekając, aż słońce stopi śniegi, a później znowu ruszył ku siedzibom białych. Taki otrzymałem rozkaz.
Karol pomyślał, że gdy wróci w zamieszkałe strony, zaskoczy słuchaczów opowiadając o swej traperskiej przygodzie, a przede wszystkim o swym niezwykłym towarzyszu doli i niedoli. Nie przypuszczał wówczas, że zdarzą się wypadki, które skłonią go raczej do wstrzemięźliwości w ujawnianiu swych wspomnień.“(11)