„Ale wszystkie wymipnione dowództwa miały dobrą lub wręcz świetną łączność. Dzięki temu rzeczywiście znały one sytuację na podległym sobie teatrze czy teatrach działań wojennych. Znały położenie i przekazywały swą wolę, a więc dowodziły.
Przy braku nowoczesnej łączności radiowej i zawodnej łączności przewodowej ze swymi armiami marsz. SmigłyRydz już po kilkunastu godzinach wojny miał obraz sytuacji podległych armii porwany i niejasny. Kryzys pogłębiła obawa o przechwycenie kompletu szyfrów 7 DP przez Niemców. Wysoce scentralizowana organizacja dowodzenia okazała się fikcją. Kurierzy na samolotach łącznikowych i samochodach oraz gońcy na motocyklach stanowili w 1939 r. namiastkę tego, czego wówczas wymagało dowodzenie. Z klęski swej koncepcji dowodzenia musiał wyciągnąć Naczelny Wódz jakże spóźnione wnioski. Po tygodniu wojny po
i Tamże, s. 15.
wierzył Sosnkowskiemu funkcję „generała łącznikowego do armii «Karpaty» w celu sprawdzenia sytuacji na miejscu". A dopiero trzy doby później mianował go pierwszym z trzech dowódców Frontu. Dlaczego nie w końcu marca myślał z goryczą Sosnkowski, pozbawiony 11 września wszystkich atrybutów sprawnego dowodzenia.“(1)