„Młodsze rodzeństwo Wacława Majewskiego, przemysłowca (prawnuka generała), rozproszyło się po kraju i świecie. Jeden z braci, adwokat, był wiceministrem w rządzie Witosa. Syn jego po roku 1939 znalazł się w Londynie i tam wydaje do dziś jedno z pism emigracyjnych. Córka wróciła do Polski w r. 58 i pracuje w „Cepelii" jako projektantka artystyczna. Drugi brat Wacława, Eugeniusz Majewski, urodzony w r. 1883, ożenił się ze zbiedniała ziemianką z Wołynia i żyjąc ponad stan doprowadził dom do ruiny. Zmarł w Warszawie podczas partii bridża, mając lat pięćdziesiąt. Jego córka Beata (w rodzinie zwana Beą) jeszcze w gimnazjum wybrała sobie chłopca, poznanego na wieczorku szkolnym, niejakiego Andrzeja Bogusławskiego, który przed wojną ukończył socjologię na Uniwersytecie Warszawskim. Było to małżeństwo burzliwe, mówiono, że długo nie potrwa. W 1945 urodziła mu syna. Ten syn, Piotr Bogusławski, student ASP (w klubie „Hybrydy" popularny „Piotruś"), miał kłopoty w związku z jakąś bójką czy pobiciem, ale wyciągnął go z nich Film Polski akurat bowiem w tym czasie grał epizodyczną rolę oficera ułanów w bitwie pod Raszynem i reżyser Popiołów nie zdążył nikogo innego znaleźć na jego miejsce. Dwóch praprawnuków genepała Kellera, Janusz i Leszek Borowikowie (po młodszej siostrze Wacława, Irenie z Majewskich), którzy w 1942 padli ofiarą głośnej wsypy na Żoliborzu, znaleźli się w Oświęcimiu. Wyszedł stamtąd tylko starszy, Janusz; pracuje dziś w przemyśle chemicznym.“(9)