„Najchętniej pragnęłaby zapewne wrócić bez przeszkody wprost do sanatorjum, lecz oto Daniel wyłania się nagle i dostrzega ją — trzyma sznur w ręce i spódnicę, jedną z Marty spódnic, w której ma przynieść do domu siano z małej stodółki, tak, a kłania się już zdaleka, więc panna musi z nim pomówić, czyni się z tego wielkie przypomnienie znajomości, Daniel okazuje się rad ze spotkania.
Tak dawno już temu, gdy ją ostatnim razem widział, mówi, myślał, że już wyjechała.
— Nie.
— No, a hrabia, gdzie jest hrabia
— Hrabia odjechał. Być może powróci jeszcze ale o tej porze właśnie za zimno jest w górach dla jego chorej piersi.
—I ja tak sądzę! kiwa Danill głową rozsądnie,
Wic O teras sainu tu chodzi sobie, całkowicie sama i" Tuk, luk, potrwa to tylko krótko.
1uiina dEspard zagięła bez wszelkich ceregieli rumie na plecy, znów odpięła kilka zatrzasków, u podczas gdy wydobywa paczkę banknotów, stają hię oczy Daniela wielkie i niedowierzające, panna wyjmuje dziesięciokoronówkę tuż przed jego oczyma i wręcza mu ją z tomi słowami — To dla was, prosił mię o to. Bardzo to dobrze, żc was Hpotkałam.
—Nic, nie, nie, — mówi Daniel i cofa się nieco. — To chyba nie możliwe Od hrabiego
—Od hrabiego. O, on pamiętał o wszystkich! Wszczyna się większa gawęda o hrabim, — nad“(14)