„,,Zaraz wszystko się skończy — myślał Traube. — Trumna zostanie bezszelestnie spuszczona i pochłonięta przez rozwartą, ognistą gardziel krematorium, a ty, Nedzie, przejdziesz do niebytu. Ciebie nie będzie, ciebie już nie ma. Lecz urodzisz się znów, zjawisz się na tym świecie w innej postaci. Niezwykła to będzie, zadziwiająca postać... Nikt wiedzieć nie będzie, żeś to ty — Ned Carty. Bo przecież nie będziesz już nigdy Nedem. Kto wie, kim będziesz... Nawet ja... Jakim krokiem, ciężkim czy lekkim, szybkim czy wolnym, wstąpisz w nowe życie... Jaką drogą będziesz w nim kroczyć... A imię twoje będzie Harry..."
Traube przypomniał sobie dawno minione lata. Był wówczas młody, podróżował poprzez dalekie kraje. Pamięć wskrzeszała burzliwe przestworza oceanu, oślepiająco białe, wrzynające się w niebo szczyty gór, nie kończący się kalejdoskop obrazów. Ogromne przestrzenie, moc słońca, moc wiatrów i bardzo wiele szczęścia. Lecz wielkie szczęście często kryje w sobie groźbę. Traube odpędzał wspomnienia, ale one powracały uparcie, nie dając dostępu innym myślom. Syn Harry,.. To było wiele lat temu, ale tej straty nie zapomni nigdy.
„Ty będziesz moim synem, Harrym Traube — myślał profesor. — Mam do tego prawo, gdyż dam ci nowe życie..."“(10)