„Zresztą to nie było argumentem. Leon wiedział, i to nie tylko od matki, do jakiego stopnia legioniści skłonni byli do ustawicznego kamuflażu i maskowania się. Peowiackie tradycje. Mogli byli wydać rozkład jazdy pociągów — ściśle tajny, jak to wówczas w Warszawie żartowano.
Wtem przypomniał sobie jeszcze inny urywek rozmowy. Przy kolacji u matki zaszła mowa o ajentach wywiadu. Mówiono, że ajentowi zazwyczaj daje się tylko określone zadanie, przy czym ani motywy zadania, ani cele nie są mu znane. Musi wiedzieć jak najmniej. Odsłania się przed nim zazwyczaj tylko minimum prawdy.
— A co, jeżeli dany ajent sam na własną rękę, drogą powiązań różnych szczegółów, dojdzie do tej prawdy, a tym samym do motywów zadania i jego celów — spytała matka Wachickiego i przy stole wówczas zapadła cisza.
—.Wtedy się go przesuwa na inny odcinek — odpowiedział jeden z gości, przyszły pułkownik i zaraz czemuś uśmiechnął się nad wyraz dziwnie.
Ciekawe, dlaczego się tak uśmiechnął przypominał sobie obecnie Leon. Przewrócił stronę Lorda Jima, aby z zewnątrz wyglądało, że jednak czyta. Przesuwa się na inny odcinek... W jaki sposób to przesuwanie się odbywa Przyszły pułkownik uśmiechnął się tak dwuznacznie, jak gdyby tu szło o przesunięcie kogoś w kierunku... kierunku wieczności. Dziwne, że coś podobnego chodzi mi po głowie. Ale w takiego rodzaju robocie — cha, kto wie, kto to wie.“(5)